برزخيه

● برزخيه = برازخ / عرفان و تصوف / فارسی barzaxīye = barāzex نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟-834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330-1431) گفتاری است عرفانی به نثر و نظم، درباره معانی برزخ، با عنوان‌های «برزخ، برزخ». آغاز: 1. بسمله. حمدله. حمد منعم بر منعم واجبست شرعاً و عقلا. بیت: حمد او واجبست بر من و تو ×× بشنو و حمد او تو خوش میگو 2. الحمد لولی الحمد و به نستعین ... چشم و دل دوستان من روشن باد ×× هر جا یاریست خاطرش با من باد انجام: و حصول اعیان ثابته او. بیت: همه عالم بنور او پیدا ×× او بنور خدا بود ظاهر / ظاهر و باطن اوست تا دانی ×× حضرت اوست اول و آخر چاپ: این رساله چاپ شده است. [نسخه‌های منزوی 1062/2؛ فهرستوارن منزوی 148/7]