بحر الدرر

● بحر الدرر / گوناگون / فارسی bahr-od dorar قزوینی، صدرالدین بن محمد حسن، ق13 قمری qazvīnī, sadr-od-dīn ebn-e mohammad hasan (- 19c) مؤلف که هم عصر ناصرالدین شاه قاجار است در مسقط الرأس خود قزوین از قید هر محنت آزاد بوده، پس از رحلت والد بزرگوارش طایر آرزوی تحصیل علوم به دار السلطنه اصفهان بال افشان گردیده، پس از مدتی پنجه حب الوطن به سوی مملکت قزوین کشانیده و سپس کاروان عزیمت را بدارالخلافه طهران عبور داده و آنجا تحت توجهات نائب السلطنه کامران میرزا متنعم بوده تا آنکه مشکلات و بلایای فراوان بدو رخ می‌نماید و آسایش به کلی سلب می‌گردد. چون دست توسل به دامن ولای مولا محکم بود و تشبث به ذیل عنایت سیدالشهداء (ع) مستحکم، خداوند اندوه از دل پرمحنت او برمی‌دارد. لذا مؤلف تصمیم می‌گیرد این مجموعه را هدیه بارگاه مولی الکونین ابی عبدالله الحسین (ع) نماید، مجموعه‌ای زیبا که به تعبیر خودش «جمع لطیف باشد و تألیف طریف، بحر پردر و گوهر و سفینه مملو از سیم و زر، بهترین رفیق و خوشترین مصاحب، مشتمل بر مواعظ و نصایح، مصائب و مراثی، روایات و اخبار و خطب و اشعار، نوادر کلمات اخیار و بدایع آثار، امثال شیرین و نکات رنگین، حکایات مطلوب و روایات مرغوب، اشعار آبدار و افکار ابکار، کلمات قصار و قصص با اختصار، نظماً نثراً عربیاً فارسیاً، بی اطناب ممل و ایجاز مخل». در واقع چهار شماره 14897-14900 مجلس چهار مجلد از بحر الدرر می‌باشد که ترتیب خاصی ندارد و مؤلف در مجلد اول آن شرح وقایع و غرض از تألیف را بیان کرده است.