بحر الاسرار

● بحر الاسرار = سبع المثانی / شعر، تفسیر / فارسی bahr-ol asrār = sab‘-ol masānī مظفر علیشاه کرمانی، محمد تقی بن محمد کاظم، 1150-1215 قمری mozaffar-‘alī-šāh-e kermānī, mohammad taqī ebn-e mohammad kāzem (1738-1801) این کتاب مثنوی عرفانی است در تفسیر و تأویل سوره سبع المثانی (حمد) که خود آن را به دو نام خوانده و سپس گزارشی به نثر بر آن در سال 1208ق نگاشته و به نام «مجمع البحار» خوانده است. در آغاز می‌گوید: طبق روایت، هر چه در قرآن هست همه در سوره فاتحه گرد آمده و هر چه در آن است در بسمله و هر چه در بسمله جمع است در حرف باء آن مندرج است و علی (ع) فرمود که من نقطه تحت باء هستم. پس هر چه در عالم وجود است، جملگی در مقام شامخ ولایت و انسان کامل مضمر است. سپس به تحقیق سوره حمد و همچنین شرح حدیث حقیقت کمیل بن زیاد نخعی می‌پردازد. آغاز: بسمله بسم الله الرحمن الرحیم ×× هست مفتاح در گنج حکیم / گنج حکمت آن کتاب رحمت است ×× بسمله چون باب گنج حکمت است انجام: یافت تلقین دم و ذکر خفی ×× از حضور پیر روشندل صفی / درمیان چون نرد عشق آمد درست ×× خویش را درباخت درد او نخست چاپ: کرمان، 1329ق، چاپ سنگی، 335 ص [دنا 411/2 (55 نسخه)؛ الذریعة 197/13؛ نسخه‌های منزوی 6/1 و 1333/2 و 2656/4؛ الذریعة 29/3 و 1061/9 و 125/19؛ مشار فارسی 220/1؛ فهرستواره منزوی 269/10] شرح و حواشی: 1- مجمع البحار فی شرح بحر الاسرار؛ مظفر علیشاه کرمانی، محمد تقی بن محمد کاظم (1150-1215)