باغ و بهار

● باغ و بهار = شبنم شاداب / ادبیات / فارسی bāq va bahār = šabnam-e šādāb ظهیرا، ظهیرالدین بن مراد، ق 12 قمری zahīrā, zahīr-od-dīn ebn-e morād (- 18c) تاریخ تألیف: بهار 1071ق متن ادیبانه و مسجع است که در رکاب شاه صفوی که از شکار مازندران به اصفهان بازگشته بوده، در وصف عباس آباد نگاشته شده است. این گفتار به طغرای مشهدی (-1100ق) نیز نسبت داده شده است. از کتاب‌های درسی شبه قاره هند بوده است. شرح آن از امام الدین صهبایی دهلوی (- 1274ق) چاپ شده است. برخی از عنوان‌های کتاب عبارت است از: صفت حوض، صفت فواره، و حباب، صفت باغ، تلازم انعقاد محفل شادی در گلشن باجتماع سبزان چمن و مرغان خوش لحن، تلازم دربار به اجلاس خسرو نوبهار بر سریر تخته گلزار، ساقی نامه. آغاز: شبنم شاداب هرگونه ثنا و ستایش که از هوای روح پرور بستان بیان بر گلبرگ زبان سخنوران نشیند. انجام: بده تا بنوشم چو خورشید و ماه ×× به طاق دو ابروی دلجوی شاه. تم و الحمدلله اولاً و آخراً. چاپ: مشار، فارسی 3/3187 «شبنم شاداب» که نشانی 5 چاپ آن را داده [نسخه‌های منزوی 3531/5 «باغ و بهار؛ شبنم شاداب»، همانجا 2655/4 «باغ و بهار» که نادرست در بخش منظومه‌ها جای داده شده است؛ مشترک پاکستان 229/5 «شبنم شاداب»؛ دانشنامه ادب فارسی 327/4؛ فهرست کتابهای فارسی چاپ سنگی و کمیاب کتابخانه گنج بخش 485/1-486؛ دنا 371/2 (5 نسخه)]