بابریه

● بابریه / عرفان و تصوف / فارسی baberīye خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، -949 قمری xājegī kāsānī, ahmad ebn-e jalāl-od-dīn (- 1543) در سیر و سلوک به نثر آمیخته به نظم با سربندهای «ای طالب صادق». در سبب تألیف می‌گوید: حضرت سلطنت شعاری مخلص درویشان (که رو به سوی عبید الله شیبانی 945-946 ق دارد) مورد نظر شمس تبریز قرار گرفته و این امر ایشان را بی‌ارام ساخته، احوال خود را در «رساله والدیه» حضرت ایشان را نظم کرده نزد این جانب فرستاده‌اند، با بعضی رباعیات خود، بنابراین، این ضعیف خواست نسخه‌ای نویسد که سبب تسکین خاطر ایشان و زیادتی در طلب ایشان گردد. از این روی این رساله نه تاریخ است و نه شرح رباعیات خان، بلکه خان پیش گفته رساله والدیه خواجه احرار را نظم کرده نزد خواجه کاسانی فرستاده، و خواجه این رساله را بدین مناسبت نگاشته است. (احمد منزوی) آغاز: حمد بسیار و ثنای بی شمار مر خدای را جل عظمته که حضرت آدم را ... اما بعد سبب تألیف این نسخه آن بود که حضرت سلطنت شعاری مقبول حضرت باری ... انجام: که در خواندن او مرده دلان دور افتاده را جانی و زندگی و شوقی حاصل خواهد شد. تمت. [فهرستواره منزوی 1397/7؛ نسخه‌های منزوی 4587/6 که نادرست در بخش تاریخ آورده؛ مشترک پاکستان 1312/3 «بابریه» (نشانی 2 نسخه)؛ نفیسی 400/1 که می‌گوید عبید الله خان پیشگفته نسبت به وی ارادت می‌ورزیده است؛ ازبکستان، تاشکند 310/3 (2 نسخه)]