ایقان

● ایقان / بهائیت / فارسی īqān بهاء الله، حسینعلی بن میرزا بزرگ، 1233-1309 قمری bahā’-ol-lāh, hoseyn-‘alī ebn-e mīrzā bozorg (1818-1892) در اثبات آیین باب که در چهل سالگی در بغداد و یا به گفته ادوارد براون در سال 1278ق در بغداد نگاشته است. به قول ادوارد براون در تاریخ ادبیات خود، نخستین دفاع‌نامه‌ای است که با ذکر دلایل تدوین شده و تاریخ تألیف آن قبل از ادعای من یظهره اللهی بهاء الله می‌باشد. شامل دو باب: 1. الباب المذکور في بيان ان العباد لن يصلوا الى شاطى العرفان ...؛ 2. الباب المذکور فی بیان شمس الحقيقة. در این کتاب ابتدا از کیفیت ظهور انبیا قدیم سخن رفته بعد نام یکایک آنها بر شمرده می‌شود سپس از ستم‌هایی که مردم عامی بر آنان روا داشته‌اند مطالبی ذکر می‌کند تا آنکه دور به ظهور محمد (ص) می‌رسد و از مظالمی که بر آن حضرت رفته سخن به‌میان می‌آید. نویسنده پس از آن از آیات قرآنی و احادیث اسلامی برای حقانیت مسلک خود شواهدی نقل می‌کند. آغاز: بسم ربنا العلى الاعلى، الباب المذکور فی بیان ان العباد لن يصلوا الى شاطى بحر العرفان الا بالانقطاع اتصرف عن كل من فى السموات والارض فلتقدس انفسكم يا اهل الارض انجام: وكذلك نزل من قبل ان انتم تعقلون المنزل من الباء الهاء والسلام على سمع نعمته الورقاء فی سدرة المنتهى فسبحان ربنا الاعلى. چاپ: در 1318در مصر؛ 1233 و 1309 در عکا؛ شیکاگو 1907م، وزیری، 190ص؛ لاهور، 1914م، وزیری، 291ص؛ بمبئی، 1310ق، سنگی، وزیری، 214ص [نسخه‌های منزوی 1734/2؛ مشار فارسی 631/1]