ایقاظ النائمین

● ایقاظ النائمین / فلسفه / عربی īqāz-un nā’imīn صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979-1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, moḥammad ebn-e ebrāhīm (1572-1641) رساله‌ای در فلسفه و عرفان است با عناوین: «افاضه، ایقاظ، تجلیلات، لمعات کشفیة، اشراقات الهية، تنبیه» و غیر آن. نامی از آن در کتاب‌شناسی جامع ملاصدرا و نیز در الذریعة نیامده است لیکن در نسخه مرعشی با خط کاتب از صدر الافاضل که همان ملاصدرا است و همچنین در نسخه چاپی از ملاصدرا دانسته شده است. آغاز: الحمد لذاته بذاته على ذاته و الصلوة على شواهد صفاته و مظاهر تجلياته ... و بعد، فان اغمض العلوم على التوحيد انجام: لغيبوبته تحت استار الابانة عن الابصار فلا يدركه الاكل سالك لطريق الحق سيار. چاپ: تهران، بنیاد حکمت اسلامی صدرا، تصحیح و تحقیق محمد خوانساری، 1386ش، پنجاه و شش + 220ص