انوشیروان و زنجیر عدل

● انوشیروان و زنجیر عدل / شعر / فارسی anūšīravān va zanjīr-e ‘adl منظومه ای در 64 بیت: انوشیروان در برگشت از شکار، به زنی خوب صورت برخورده، به چشمان او دل می‌بازد. نزد زن می‌رود، عشقش را عرضه می‌کند، زن یک شب مهلت می‌خواهد، سپس چشمان خود را در آورده در طبق به شاه می‌دهد: بگفتا ترا بود چشمت بر این ×× من از چشم بگذشتم اکنون ببین. انوشیروان پند گرفته به عدل گرویده، زنجیر عدل بر پا می‌سازد. داستانی در همین زمینه ولی به نثر، در مرکز تحقیقات اسلام آباد گنج بخش نگاه‌داری می‌شود، که در فهرست به نام «داستان زن دلیر» (مشترک 11260/6) نشان داده شده است. آغاز: شنیدم که روزی انوشیروان ×× شدی با حشم سوی صحرا روان / به همره فراوان بسی یوز و باز ×× بسی صید گردش، به صد عز و ناز انجام: خدایا به حق ده و دو امام ×× به حق شفیعان روز قیام / رسان مهدی صاحب العصر را ×× بر آرد (از) زمین کفر این دهرا [فهرستواره منزوی 244/10]