انقاذ البشر من الجبر و القدر

● انقاذ البشر من الجبر و القدر / کلام و اعتقادات / عربی inqāḏ-ul bašar min-al jabr wa-l qadar علم الهدی، علی بن حسین، 355-436 قمری ‘alam-ol-hodā, ‘alī ebn-e hoseyn (967-1045) رساله‌ای است در بیان قضا و قدر از دیدگاه امامیه که در یک «مقدمه» و چندین «فصل» نگاشته شده: مقدمه در بیان مبدأ حدوث اقوال در افعال عباد، فصل اول در دعوت اهل حق، بقیه فصل‌ها به صورت پراکنده آمده است. در ایضاح المکنون نام رساله «ایقاظ البشر ...» آمده است. در فهرست شیخ طوسی و رجال نجاشی از آن نام برده نشده است. آغاز: نبتدأ رسالتنا هذه بالحمد لله ربنا علی نعمه الواصلة منه الینا ... فالحمد لله الذى اختصنا بهذه النعمة و شرفنا بهذه الفضیلة ... سألت اعزک الله و ارشدک املاء رسالة فی القدر فقد جالت به الفکر و اکثرها عن معرفة قد انحسر ... و اعلم ان الکلام فی القضاء و القدر قد اعیی اکثر اهل النظر و اتعب ذوی الفکر و المتکلم فیه بغیر علم علی غاية الخطر ... . انجام: فانظر کیف وصاه و امره بان یفعل الخیر و یجتهد فی تحصيله و ما اشبه هذا من الحديث اكثر من ان يحصى و الحمد لله و الصلاة على آل الله چاپ: در نجف، بغداد، قاهره، قم بارها چاپ شده است و در ضمن كتاب رسائل بغداد، محقق احمد الحسینی، چاپ اول، 150ص، 1386ق؛ ضمن الرسائل الشريف المرتضى، قم، دار القرآن الکریم، 1405ق، تحقیق سید مهدی رجائی، الجزء الثانية، ص 177-247 [دنا 208/2 (7 نسخه)؛ الذریعة: 401/2؛ ایضاح المکنون: 159/1؛ معجم التراث الکلامی 512/1-513]