انعامات

● انعامات / عرفان و تصوف / فارسی an‘āmāt نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟-834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330-1431) گفتاری است عرفانی با عنوان: «انعام، انعام» به نظم و نثر. آغاز: بسمله. هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن و هو بكل شیىء عليم. انعام: هر نکته ای که گویم انعام حضرت اوست ×× بشنو ز «نعمة الله» کین عین نعمت اوست انجام: اول و آخرست تا دانی ×× گفت من بودم و نبود آدم. تمت، و الحمدلله و المنة. چاپ: مجموعه رسائل شاه نعمت الله، ص 303-313، افست. [دنا 205/2 (12 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 115/7 (10 نسخه)]