آب زلال

● آب زلال / عرفان و تصوف، شعر / فارسی āb-e zolāl فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، 1006-1091ق feyz-e kāšānī, mohammad ebn-e šāh morteza(1597- 1680) مثنوی با دیباچه‌ای به نثر در 2 «جرعه»: 1. خطاب به حق تعالی جل شانه؛ 2. عتاب به نفس. هر یک از دو جرعه مشتمل بر سه نفس است. در آن مراتب وصول به معبود را بیان می‌کند. آغاز: بسمله. فیاض علی الاطلاق را حمد و سپاس بی منتها رسانندگان فیض او را. .. اما بعد این شرری است چند از آتش دل خسته فیض جسته. ... موسوم بآب زلال. .. موصل باد طالب را بالله التوفیق. یا محیی قلب کل عارف ×× فیاض ذوارف العوارف / ستار معارف البرایا ×× غفار کبایر الخطایا انجام: هان برون آی چو مغز از پوست ×× من گفتم و شنیدی ای دوست / از سر تا پای گوش بادت ×× وین آب زلال نوش بادت چاپ: با تصحیح جوبا جهانبخش، در گنجینه بهارستان، ادبیات فارسی 2 (شعر)، مسلسل 9، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، بهار 1384ش [الذریعة 2/1؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی 1/1؛ نسخه‌های فارسی 2617/4 (نشانی 6 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 85/10 و 15/7]