امامت

● امامت = كتاب المبين في اثبات امامة الطاهرين / کلام و اعتقادات / فارسی emāmat = k.-ol mobīn fī esbāt-e emāmat-et tāherīn اخباری، محمد بن عبدالنبی، 1178-1232 ؟ قمری axbārī, mohammad ebn-e ‘abd-on-nabī (1765-1817) تاریخ تألیف: ربیع الاول 1224ق؛ محل تألیف: طهران وی این رساله را در رد مجتهدان و اثبات اینکه مذهب حق اثنا عشری همان مسلک اخباری است تألیف کرده است. وی در این رساله می گوید: «در کتب مبسوط خود شصت برهان عقلی و هزار و دویست و بیست و شش دلیل از نصوص قرآن و حدیث و نود و چهار فقره گواه از اقوال قدماء عظماء امامیه بر انحصار عمل مقبول و پذیرفته دین خدا و شرع رسول الله (ص) در عمل به کتاب الله الحکم و سنة امنائه (ع) اقامه کرده‌ام و در این وجیزه به چند دلیل قاطع اکتفا می‌نمایم». وی این رساله 12 دلیل عقلی و نقلی بر بطلان شیوه اجتهاد اقامت کرده است. مؤلف نام خود را در مقدمه نیاورده است، لیکن از تألیفات دیگر خود که شناخته شده هستند یاد می‌کند، چنانکه: «فقیر در کتاب «منية المرتاد» عبارات ایشان نقل نموده‌ام» و نیز از کتاب دیگر خود «مفتاح النبیه فی شرح الفقیه» نیز یاد کرده است. آغاز: الحمدلله و سلام علی عباده الذین اصطفی. پس این چند کلمه‌ای است در بیان مذهب حق امامیه اثنا عشریه رخ. باید دانست که اجابت کنندگان دعوت محمدیه را مسلمین نامند یعنی انقیاد کنندگان. و ایشان در اصول و فروع منشعب اند به انجام: و زیاده بر این محتاج با ثبات است از نص کتاب و سنت اطیاب، علیهم افضل الصلوات و التحیات [الذریعه 266/6، 280/17 «کتاب المبین فی اثبات ... »؛ ریحانة الادب 85/1؛ فهرستواره منزوی 265/9]