الامامة

● الامامة = النصیریة فی الامامة = بحث در امامت = الوجیزه النصیریة / کلام و اعتقادات / عربی al-imāma = an-naṣīrīyya fī-l imāma = baḥs dar emāmat = al-wajīzat-un naṣīrīya نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، 597-672 قمری naṣīr-od-dīn-e tūsī, mohammad ebn-e mohammad (1201-1274) اهدا به: مجدالدین شهاب الاسلام علی بن نام آور وجیزه‌ای است کاملاً کلامی در امامت که به خواهش علی بن نامامور یا نام‌آورد تألیف فرموده و نویسنده در ضمن از قلت بضاعت علمی و عدم مهارت خود نالیده و از خوانندگان در قبال زلت‌ها و لغزش‌های خود تقاضای بخشش کرده است. مشتمل بر 3 «فصل»: 1. ینبغی ان یعلم ان لکل مسئلة موضعا معلوما من العلم ...؛ 2. ثم اعلم ان الکلام فی الامامه مبنی علی خمس مسائل ... و تلک الکلمات: ما، و هل، و لم، و کیف، و من؛ 3. غیبة الامام الثانی عشر و طول مدته. فصل دوم طولانی‌تر و مهمترین قسمت رساله است که در پنج مسئله خلاصه شده، بدین ترتیب: مطلب ما، مطلب هل، مطلب لم، مطلب کیف و مطلب من. مقصود از طرح و حل این سؤالات بحث درباره ماهیت امام، آیا امام باید در هر زمانی باشد یا خیر، علت وجود امام، کیفیت و صفات لازمه در امام، و چگونگی تعیین شخص امام است. مدرس رضوی گفته که این رساله به فارسی ترجمه شده و عکس آن در دانشگاه تهران است. ولی در فهارس نسخه‌های عکسی دانشگاه یافت نشد. آغاز: الحمدلله واسع الرحمة و سابغ النعمة و الصلاة على محمد شافع الأمة و کاشف الغمة و آله أولی العصمة و ذوی الحکمة و بعد، فقد التمس منى من هو أوحد زمانه و أفضل أقرانه ... على بن ناماور ... تحریر رسالة وجيزة في معرفة الرکن الثالث من أصول الدين و هو الکلام فی إمامة الأئمة الطاهرين عليهم السلام بحسب ما يقتضيه الانظار و يرتضيه العقول دون ما استفيد من المسموع و المنقول و ذلك بحسب ظنه انجام: و أما سبب غيبته فلا يجوز أن يكون من الله و لا منه كما عرفت فيكون من المكلفين و هو الخوف الغالب و عدم التمکین و الظهور يجب عند زوال السبب إذا وفينا بما.. فلنقطع الکلام حامدین لله تعالى على آلائه مصلين على محمد سید انبيائه مسلمين على خير اوليائه و اصفيائه داعين لجميع المؤمنين و المؤمنات ملتمسین من الناظر فيه اصلاح خلل وقع نظره عليه مستغفرين جميع ما كره الله و هو حسبنا و نعم المعين و الحمد لله رب العالمين. چاپ: این کتاب در 1335 خ. در یادبود هفتصدمین سال خواجه، به کوشش محمد تقی دانش پژوه چاپ شده است. [الذریعة 336/2؛ ریحانة الادب 179/2؛ احوال و آثار خواجه نصیر 298]