الهی نامه

● الهی نامه / شعر / فارسی elāhī-nāme عطار، محمد بن ابراهیم، 537؟-627 ؟ قمری ‘attār, mohammad ebn-e ebrāhīm (1143-1230) از مثنوی‌های فریدالدین عطار نیشابوری می‌باشد که در بحر هزج سروده و بیش از 7000 بیت دارد. کتاب دارای یک «مقدمه» و شش «فصل» عمده و شامل بیست و دو «مقاله» و یک «خاتمه» می‌باشد. خلاصه داستان این است که خلیفه‌ای دانا و توانا شش پسر داشت که همه دانستنی‌ها را آموخته و به هر چیز دلخواهی راه یافته بودند اما باز هم هر یک آرزویی در دل داشته و از ناکامی خود اندوهناک بودند و بعد در طی هر بخش آرزوهای پسران با پدر بیان گردیده است. وی درباره مثنوی می‌گوید: «در گنج الهی برگشادم ×× الهی نامه نام این نهادم». شمار بیت‌ها در نسخه گوناگون است، در نسخه چاپ فؤاد روحانی 7290 بیت است. آغاز: 1: بنام آنک ملکش بی زوال است ×× به وصفش عقل صاحب نطق لال است(چاپ روحانی) 2: بنام کردگار هفت افلاک ×× که پیدا کرد آدم از کفی خاک 3: الهی نامه را آغاز کردم ×× بنامت باب نامه باز کردم چاپ: این مثنوی به تصحیح فؤاد روحانی در 1339 چاپ شده. [نسخه‌های منزوی 1883/3؛ الذریعة 729/9؛ فهرستواره منزوی 227/10]