الهامیه

● الهامیه = الهامات / عرفان و تصوف / فارسی elhāmīye = elhāmāt نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟-834 قمری ne'mat-ol-lāh-e valī, ne'mat-ol-lāh ebn-e 'abd-ol-lāh (1330-1431) به نثر آمیخته به نظم، با سربندهای «الهام» و آغاز می‌شود با تعریف الهام، فتح بر دو قسم است، فرق میان وحی و الهام، اسم جامع، حقایق عالم در علم و عین، روح اعظم عقل اول ... واپسین الهام: غزل، همچو ما کیست در عالم ×× عاشقی و می‌پرست در عالم ... سید کاینات مظهر ذات ×× آنکه جد من است در عالم. (احمد منزوی) آغاز: بسمله. الحمدلله الذی خلق الاشیاء بقدرته و رزق الاحیاء بحکمته، و الصلاة و السلام ... الهام: ابتدای وحی عبارتست از انزال معانی مجرد، در جلبات محسوسه ... انجام: «سید» کاینات مظهر ذات ×× آنکه جد منست در عالم. تم، الحمدلله و الشکر لنعمة الله علینا. چاپ: تهران، سنگی، ضمن «رضوان المعارف الالهیه» [فهرست منزوی 1047/2؛ ملی 522/3؛ فهرستواره منزوی 107/7 (6 نسخه)؛ دنا 1129/10 که جای آن اشتباه شده (13 نسخه)]