الالفية في الاعراب

● الالفية في الاعراب = ارجوزة فی النحو = نحو منظوم / نحو، شعر / عربی al-alfīya fī-l i‘rāb = urjūzat-un fī-n naḥw = naḥw-e manzūm حسینی قزوینی، محمد تقی بن امیر مؤمن، -1270قمری hoseynī qazvīnī, mohammad taqī ebn-e amīr mo’men (- 1854) این رساله هزار بیت است (در مرعشی هفتصد بیت) در علم اعراب یا نحو عربی که ناظم آن را «الفیه» نامیده و چنان که خود در آغاز می‌گوید آن را برای پسرش سید مهدی سروده است. در بیت اول این الفیه، ناظم خود را تقی بن تقی می‌نامد که از «تقی» دوم صفت تقوی را خواسته، یا این که خود را به پدر بزرگ نسبت داده باشد، زیرا که در گزارش زندگیش نام پدر او مؤمن بن تقی پسر سید رضا بن محمد قاسم بن محمد باقر معروف به قافله باشی پسر امیر جعفر حسینی آمده است. او پس از چنین معرفی خود به بیان اعراب در کلام عرب و فواید آن، تعریفات و تقسیمات کلام و علائم آن می‌پردازد. مؤلف حدود 40 بیت الفیه را با شرح نگاشته از آن پس جای شرح در ذیل ابیات خالی است (علینقی منزوی) آغاز: قال التقى بن التقى بن الرضا ×× مفتخراً بالمصطفى و المرتضى / الحمدلله الذی أحسن فی ×× محاسن اللسان باللطف الخفی انجام: تقارض اللفظان فی حکمیهما ×× و القلة انسبنها الیهما شرح و حواشی: 1- تبیان القواعد النحویة فی شرح الهدایة المهدیة؛ قزوینی، حسن بن محمد (-13)