آیینه سکندری

● آیینه سکندری = آیینه اسکندری / تاریخ ایران / فارسی āyīne-ye sekandarī = āyīne-ye eskandarī میرزا آقا خان کرمانی، عبدالحسین، 1270-1314؟ ق mīrzā āqā xān-e kermānī, ‘abd-ol-hoseyn (1853-1896?) کتابی است که مؤلف پس از کتاب «آیین سخنوری» تألیف کرده و شامل دوازده گفتار است در احوال پادشاهان ایران تا اواخر دوره ناصر الدین شاه با یک خاتمه در ذکر عادات و اخلاق و آداب ایرانیان و موجبات ویرانی مملکت. این کتاب در سه جلد تدوین شده است که جلد اول آن شامل فهرست طبقات سلاطین ایران تا استیلای عرب است در یک مقدمه و پنج گفتار و خاتمه و بسیاری از نسخه‌ها شامل تنها این جلد نخست است. سخنان کرمانی در این تاریخ نسبت به دستگاه فرمانروایی زمان بی‌طنز نیست و این کتاب هم از نخستین نوشته‌های ایرانی است که در آن به سبک نو تاریخ‌نویسی توجهی شده است. آغاز: هو المستعان، در سال هزار و سیصد و هفت هجری که حقیر کتابی در ادبیات پارسی موسوم به آئین سخنوری ساخته و پرداخته بودم و بر یکی از بزرگان عرضه نمودم ... و بمناسبت آئین سخنوری این کتاب را نام نهادم آئینه اسکندری تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا ... چاپ: 2 جلد، تهران، 26-1324ق. سربی، خشتی، به تصحیح جهانگیر خان صور اسرافیل، 638ص [مشار 7/1 و 754/3؛ الذریعه 53/1؛ خشتی 638ص؛ منزوی 4090/6 و 4215؛ مکتبه امیرالمؤمنین 1/1]