آیینه حق نما

● آیینه حق نما = رساله حق نما / عرفان و تصوف / فارسی āyīne-ye haq-namā = r.-ye haq-namā داراشکوه بابری، شاهزاده هند، 1024 - 1069 ق dārāšokūh-e bāberī, šāhzāde-ye hend (1615-1658) اهداء به: به دستور مرشدش تاریخ تألیف: شب آدینه 7 رجب 1055ق آغاز و 1056ق پایان یافته است این رساله مختصری است در سیر و سلوک به مسلک سلسله قادریه که به دستور مرشدش تألیف شده است. این رباعی گویا تاریخ ختم تالیف باشد: «این رساله حق نما باشد تمام ×× در هزار و پنجه و شش شد تمام هست / از قادر بدان از قادری ×× آنچه ما گفتیم افهم و السلام». در 6 «فصل»: فصل 1. عالم ناسوت؛ 2. عالم ملکوت؛ 3. عالم جبروت؛ 4. عالم لاهوت؛ 5. هویت رب الارباب؛ 6. وحدت وجود. آغاز: بسمله. هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن. حمد ذاتی که او است موجود مطلق و نعت نبی که او است مظهر کل و خلیفه حق و سلام بروصی او که او است ... انجام: ... که از جزو تراکل سازد و از قطره دریا، و از ذره آفتاب، و از نیست هست، تمام شد خلاصه و لب رساله حق‌نما. و از ذره آفتاب سازد و السلام علی من اتبع الحق. چاپ: به کوشش محمد رضا جلالی نائینی، تهران، 1335ش، همراه «مجمع البحرین» او. [فهرستواره منزوی 308/7؛ ذریعه 39/7 بی نام نگارنده، اعلام 802/1؛ مشترک پاکستان 1415/3 (30 نسخه)؛ نسخه‌ها 1127/3 (4 نسخه) صفا 1585/3، 1768، 2280؛ مشار، فارسی 1763/2 (5چ)؛ پیشگفتار چاپ از جلالی نایینی]