خلافت

● خلافت / عرفان و تصوف / فارسی xelāfat نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟-834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330-1431) تفسیر و تأویلی عرفانی است از خلافت انسان در روی زمین به نثر آمیخته به نظم: چون اظهار صفات خود را خواست، انسان را به خلیفگی خود آفرید، عقل اول وزیر اوست و نفس خازن و طبیعت کلیه عامله او، روح او جزئی از روح اعظم او، صورت او آیینه ای از جمال بی همتایش، الولد سر ابیه. آغاز: حمد له و به نستعین، چون اقتضاکرد حکم ظهور سلطنت ذات ازلیه و اظهار صفات ... بیت جام است و شراب و رند و ساقی [فهرستواره 335/7]