اعلام النبوة

● اعلام النبوة / کلام و اعتقادات / عربی a‘lām-un nabuwwa ابوحاتم رازی، احمد بن حمدان، -322 قمری abūhātam-e rāzī, aḥmad ebn-e ḥamdān (-935) رساله‌ای است در دفاع از اصول دین خاصه در اثبات نبوت پیامبران که در جواب به نظریات محمد زکریای رازی نگاشته شده است، در هفت «باب»: 1. ابطال این رأی زکریای رازی که انسان‌ها، همانند جانوران می‌توانند با الهام، به سود و زیان و مصالح و منافع واقعی افعال دست یابند و نیازی به ارسال رسل و پیامبران و انزال کتاب‌های آسمانی نیست؛ 2. ابطال این این شبهه زکریا رازی که دین‌باوران و اهل شرایع، دین را از راه تقلید کسب کرده اند و هرگونه بحث و گفتگو و استدلال و جدل در عقاید دینی را ممنوع و مساوی با کفر می دانند؛ 3. پاسخ به زکریای رازی در طرح تناقض برخی از روایت‌ها؛ 4. در تبیین تناقض‌های موجود میان بزرگان فلسفه همچون: ارسطو، افلاطون، انکساغورس و انکسمانس و اثبات این‌که پیامبران در اصول و مبانی هیچ تفاوتی با هم نداشتند؛ 5. ابطال شبهات زکریا درباره معجزات انبیاء؛ 6. شئون و جنبه‌های گوناگون اعجازی قرآن؛ 7. اثبات این‌که سرچشمه تمامی دانش‌ها حکمت است و حکما ورثه انبیا هستند و برخی از حکما چون هرمس، جالینوس و ارسطو خود پیامبرند. چاپ: محقق: صلاح الصاوی و غلام رضا اعوانی، تهران، انتشارات انجمن شاهنشاهی فلسفه، 382ص، 1397ق. [فهرست مجدوع ص 112؛ ایوانف 30]