ينبوع

● ينبوع = ينبوع الحكم = خلاصة الحكمة / طب / فارسی yanbū‘ = yanbū‘-ol hekam = xolāsat-ol hekma طبیب شیرازی، شرف الدین حسن، قرن 9 قمری tabīb-e šīrāzī, šaraf-od-dīn hasan (- 15c) در نام مؤلف تردید است؛ در طب و مفردات در نوزده «فصل»: 1. در حکایت قوتها و محل هر قوتی؛ 2. در سر؛ 3. چشم؛ 4. گوش؛ 5. بینی؛ 6. دهن؛ 7. حلق؛ 8. سینه و شش؛ 9. دل؛ 10. معده؛ 11. جگر؛ 12. زهره؛ 13. کلیه؛ 14. روده؛ 15. خصیه و قضیب و رحم و مقعد؛ 16. مفاصل و اعراض استخوان و کیفیت اصلاح آن؛ 17. اورام و بثور و قروح و استسقاء و جذام و امراض جلد؛ 18. حمیات؛ 19. اغذیه و اشربه و معاجین و ادهان و مراهم و مرکبات که این فصل دو سوم کتاب را دربرگرفته است. آغاز: الحمد لله رب العالمين و الصلاة ... اما بعد. بدانکه آدمی مرکبست از این جسد محسوس که حکما آن را نفس ناطقه گویند و بدن مرکبست از خاک و هوا و آتش و این جمله در هر عضوی از اعضای انسان از مفرد و مرکب ... فصل اول در حکایت قوتها و محل هر قوتی از بدن انجام: و اجزا کوفته و بیخته و بزیت بسر شند در حمام بعد از عرق طلا کنند. [نسخه‌های منزوی 611؛ فهرستواره منزوی 3612/5 با عنوان «فوائد اغذیه» و ناشناس و 3769/5؛ هدیة العارفین 27/2؛ الذریعه 325/16] شروح و حواشی: 1- تشریح نامه