الهداية بالخير

● الهداية بالخير / کلام و اعتقادات، فقه / عربی al-hidāya bi-l-xayr شیخ صدوق، محمد بن علی، 311؟ - 381 قمری šeyx-e sadūq, mohammad ebn-e ‘alī (924 - 992) رساله در فقه فتوایی است که از روایات استخراج شده و سند روایات را حذف کرده و در آغاز چند باب کوتاه در اعتقادات آمده است.مطالب تحت عنوان «باب» آمده و در آغاز به اصول عقاید اشاره نموده، از توحید و نبوت امامت تا آخر باب نیت. پس از آن از فروع بحث کرده از باب میاه، سپس وضو و غسل. این کتاب در مجموع دارای 179 باب است که ده باب اول آن مربوط به اصول و فروع دین و 169 باب دیگر آن در ارتباط با فروع فقه است. نام کتاب در الذریعه به عنوان «الهداية بالخير فی الأصول و الفروع» ضبط شده و در نسخه‌ای کهن «هداية المتعلمین» ثبت شده است. ولی شیخ صدوق در الاعتقادات از آن با عنوان «الهداية» یاد کرده و ابن ندیم و نجاشی نیز آن را تنها «الهداية» خوانده‌اند و در غالب نسخه‌های موجود نیز، فقط «الهداية» درج شده و بعضاً «کتاب الهداية» نامیده شده است. آغاز: بسمله الحمد لله الذی له الخلق و الامر و هو احسن الخالقین ... باب مايجب ان يعتقد في التوحيد من معانى اخبار النبى و الائمه صلوات الله عليهم انجام: قال الصادق عليه السلام ان الله عز وجل اخا بين الارواح في الاظلة قبل ان يخلق الاجساد بالفى عام ... و لم يورث الاخ من الولادة. چاپ: ایران، چاپ سنگی ضمن الجوامع الفقهية، 1276ق؛ تهران، کتابفروشی اسلامیه، 1377ق، همراه با «المقنع»؛ بیروت، دارالمحجة البيضاء، 1414ق، همراه با «المقنع»؛ قم، تحقیق و نشر مؤسسة الامام الهادی علیه السلام، 1418ق، 230+417 صفحه. [الذریعة 174/25؛ مكتبة امیرالمؤمنین 540/4؛ کتابشناسی شیخ صدوق ص 405-409؛ دنا 1146/10]