ولایتنامه

● ولایتنامه / عرفان و تصوف / فارسی velāyat-nāme سلطانعلیشاه، سلطانمحمد بن حیدر، 1251-1327 قمری soltān-‘alī-šāh, soltān-mohammad ebn-e heydar (1836 - 1909) درباره لفظ «ولایت» و معنی تکوینی و تشریعی آن و ولایت انبیا و اولیا و خاصان خدا و معنی ذکر و فکر و لزوم اجازه در سیر و سلوک، با دلیل‌های عقلی و نقلی و گفته‌های عرفا و صوفیان بزرگ، در یک «مقدمه» و دوازده «باب» دارای فصول و یک «خاتمه» و ملحقاتی که به تاریخ دوازدهم ربیع الاول 1320ق بر کتاب افزوده شده است. فهرست مطالب: مقدمه: در معانی ولایت؛ باب 1. در حقیقت ولایت؛ 2. در ولایت تکلیفیه؛ 3. در فرق بین قبول و لایت و قبول رسالت؛ 4. در اصناف مردم؛ 5. در فوائد ولایت نزد اهل الله؛ 6. در آنچه که سالک را لازم است؛ 7. در معامله سالک با خالق؛ 8 در معامله سالک با رعیت و خدم خود؛ 9. در خصلتهای انسانی که باعث پیوند ولایت است (ذکر)؛ 10. در اتصال پیوند ولایت تا زمان آدم؛ 11. در احتیاج خلق به معلم و مرشد؛ 12. در بیان حال مؤمن بیعت کننده؛ خاتمه: در شرایط ذکر خفی و جلی. (سید احمد اشکوری) آغاز: الحمدلله الواحد الفرد الصمد الذی بعد فلا یری ... و بعد این ریزه خوار خوان نعمت الهی انجام: و هر وقت که از جهتی امر ضروری از مقام خود بیرون آید چشم در پیش دارد و بجوانب ننگرد یا متفرق نشود انجام ملحقات: بر حذر باشند که بورطه حلول واتحاد ووحدت وجود و اباحه و زندقه گرفتار نشود چاپ: ایران، سنگی، 1324، وزیری، 3+342+3صص [فهرستواره منزوی 1084/8]