اعجاز مکی

● اعجاز مکی / شعر، سفرنامه / فارسی e‘jāz-e makkī واهبا همدانی، ق 11 قمری vāhebā hamadānī (-17c) سفرنامه منظوم حج است: شنو واهب که بعد از این مناجات ×× به پیش کعبه آن درگاه حاجات / ز مژگان لب پی رخصت گشودم ×× وداع او وداع خود نمودم / در آن رفتن چه گویم کز دل ریش ×× چها می گفتم و می‌رفتم از خویش / همین خون تری کز لب سخن ریخت×× همین لخت دلی کز چشم من ریخت / به شهر مکه چون اتمام او شد ×× از آن اعجاز مکی نام او شد/ چو بر اعجاز مکی رفت تحسین ×× بیا سحر حلال یثربم بین. این عناوین در نسخه ما دیده می‌شود: در نعت، رفتن راه کعبه، صفت دریای عمان، در تعریف صحرای کعبه، در احرامگاه و طریق عمره، در صفت کعبه و مقام و ارکان، صفت حجر اسمعیل، صفت حجر الاسود، در صفت میزاب رحمت، در صفت طاق صفا، در تعریف کوه بوقبیس، در تعریف بازار عطاران، در احرام بستن و غیره، صفت قربانی کردن، در ذکر مسجد خیف و مراجعت به کعبه، در وداع کعبه معظمه، صفت راه مدینه، صفت شهر مدینه طیبه، در صفت روضه حضرت، در نعت، ذکر زیارت بقیع. از منظومه و سراینده نام و نشان دیگری نیافتم جز آن که در آغاز این نسخه با نام «اعجاز مکی من اقوال واهباء همدانی» خوانده شده است.