وصیت نامه

● وصیت نامه = وقفنامه / اسناد / عربی - فارسی vasīyyat-nāme = vaqf-nāme خوافی برآبادی، محمد بن محمد، 757 - 838 قمری xāfī borābādī, mohammad ebn-e mohammad (1357 - 1435) تاریخ تألیف: 812- 830ق سفارش‌نامه‌ای است برای دارایی‌های خود از زمین‌های کشتی، کاریزها، مدرسه و مسجدها و تعیین تکلیف آنها پیش و پس از مرگ خود، به عربی و در میانه فارسی نیز دارد. آغاز می‌کند به شیوه دیگر صوفیان به پند و اندرز، در دوری از لذت‌های جهان خاکی، شرح «الفقر فخری» سپس به فقرا و فرزندان خود توصیه اماکنی را که برای عبادت و کارهای دیگر ساخته است می‌کند: مزرعه‌ای در نورآباد غرب قریه برآباد خواف که به دو کوهی منتهی می‌شود به نام دوکوهه. این چنین به نام‌های جغرافیایی بسیاری در آن برمی‌خوریم: واد شهور، رودخانه کوشار (کوهسار؟) زپی (زیی)، کومئجه سیاه، سرخاب، نوقاب، خرجره، رودخانه خرجره، صحرای ورپی که شکست‌های خرجره نامیده می‌شود، رودر اندر، رود شوراب قصبه بالین در باخرز، مزرعه سیوانات، باغ طغای (که در تصرف امیر محمدشاه بن امیر عونشاه سمرقندی است) قریه ارزنی، سفید دز، قریه درویش آباد هرات، میدانکه (میدانگه؟) قریه تونک که پیش از این اشفحای نامیده می‌شد، وادی میدانک، وادی نیشتان، کاریز بازرکان، دیی (ده) تونک، اسفزار ... و نیز نام و نشان بسیاری از قنات‌ها و مسیر آنها، و نیز نام کسانی که دارنده زمین‌ها و یا قنات‌ها هستند: دستور الوزراء غیاث الدوله و الدین خواجه پیر احمد بن خواجه جلال، امیر بخشی، امیر محمدشاه بن امیر عونشاه سمرقندی، امیر احمد بن الامحمد (امجد؟) بن سلطانشاه، امیر سید علی ترخان بن الامیر غیاث الدین ترخان، فخرالدین الاسنادی و بسیاری دیگر.