وامق و عذرا

● وامق و عذرا / شعر / فارسی vāmeq va ‘azrā حسینی قزوینی، حسین بن محمد حسن، 1184 - 1249 قمری hoseynī qazvīnī, hoseyn ebn-e mohammad hasan (1771 - 1834) مثنوی عرفانی و چهارمین مثنوی از مثنوی‌های پنج‌گانه اوست و عبارت است از: الهی نامه، اشترنامه، مهر و ماه، وامق و عذرا و وصف الحال و شرحی به فارسی بر دیباچه دفاتر شش‌گانه مثنوی مولوی رومی است. آغاز: بسمله.آنچه ضیا بخش شب تار ماست×× حمد خداوند جهاندار ماست / ای بنامت افتتاح نامه‌ها ×× وی بیادت گرمی هنگامه‌ها / نام تو دیباچه دیوان عشق ×× یاد تو سرمایه دکان عشق انجام: هر سخن سازی بنای او نبود ×× شاعری برگ و نوای او نبود / شرح حال خویش کردم مختصر ×× مختصر شد قصه بی پا و سر چاپ: از این خمسه اشتر نامه، وامق و عذرا و مهر وماه آن از سال 1324 تا 1328 در شیراز چاپ شده [الذریعه 330/19؛ مشار 1623]