والدیه

● والدیه = رساله معرفت = رسالة فی التصوف / عرفان و تصوف / فارسی vāledīye = r.-ye ma‘refat = r.-ton fe-t tasavvof احرار، عبیدالله بن محمود، 806 - 895 قمری ahrār, ‘obeyd-ol-lāh ebn-e mahmūd (1404 - 1490) به خواهش: والدین خود رساله مختصر سلیسی است در سلوک به مذاق صوفیان. آیه شریفه: «و ما خلقت الجن و الانس الالیعبدون» را عنوان قرار داده و پایه سلوک را در پیروی از گفتار و کردار و حال پیغمبر معین داشته. مؤلف از عرفاء اهل سنت و جماعت است و به امر والدینش این رساله را نگاشته لذا «والدیه» نامیده شده است. نصرالله طرازی آن را با عنوان «رسالة فی التصوف» یاد کرده است. آغاز: الحمدلله الأحد بذاته و کبریائه الواحد بصفاته وأسمائه والصلاةعلی من تجلی له بذاته ... اما بعد، سبب تألیف این مختصر آن بود که والدین فقیر ... امر کردند به این فقیر که باید از برای ماچیزی نویسی از سخنان اهل الله ... انجام: بی عنایات حق و خاصان حق×× گر ملک باشد سیا بیتش ورق چاپ: در مجموعه رسائل احرار (تاشکند: 1328ق)؛ به تصحیح عارف نوشاهی در مجله تحقیقات اسلامی، تهران، سال 9، شماره 1 و 2، 1373، صص 77-65 [دانشنامه ادب فارسی، انوشه 52/1؛ نسخه‌های منزوی 1397/1؛ الذریعة 23/25؛ فهرستواره منزوی 1066/8]