نهج البلاغة (ترجمه و شرح)

● نهج البلاغة (ترجمه و شرح) / شرح حدیث / فارسی nahj-ol balāqa (t. va š.) لاهیجانی، محمد باقر بن محمد، - 1240 قمری lāhījānī, mohammad bāqer ebn-e mohammad(- 1825) وابسته به: نهج البلاغة شریف الرضی، محمد بن حسین (359-406ق) اهدا به: فتحعلیشاه قاجار (1211-1250ق) تاریخ تألیف: 1225-1226ق کتاب نهج البلاغه را ترجمه کرده و در مقدمه آن خود علت شروع به ترجمه را نگاشته است. در بعضی از فقرات بر خلاف بنا که فقط ترجمه کلمات و عبارات بوده، به شرح و بسط پرداخته و از این جهت برخی این ترجمه را به نام شرح نیز ذکر و معرفی نموده‌اند. خود مترجم در مقدمه هم اشارتی به شرح بودن آن می‌نماید و آن این است: «بر ترجمه وجیزه مشتمله بر فوائد عالیه و فرائد غالیه که شروح مبسوطه سلف خالی از آن بود اقدام نمود الخ»؛ و نیز در مقدمه می‌گوید: «چون کلام آن حضرت سرمشق همه فصحاء و بلغا می‌باشد برای اثبات فصاحت و بلاغت آن کلام معجز نظام به اشعار شعرا و کلمات بلغا استشهاد نگردید». آغاز: جلد اول: بسمله سپاس موفور وستایش نامحصور مخصوص پروردگاری است که مستور است از غایت ظهور ومحجوب است از شدت نور ... آغاز جلد دوم: بسمله سپاس بی قیاس مختص هستی است که هست صرف هستی، اوست با هر چه هستی ... چاپ: مشار فارسی، ج3، ص3257؛ تهران، 1317ق؛ تهران، نشر میراث مکتوب، 1379ش، سه جلد؛ دارالخلافه طهران، سنگی، 1355 (افست از روی چاپ اصفهان: مطبعه گلبهار1354)، رحلی، 154ص (صص259-412) در هامش [مشار فارسی 1030/1؛ الذریعة 146/4 و 117/14؛ اعلام الشیعه (الکرام البرره) 200؛ فهرستواره منزوی 510/6]