نهج البلاغة (ترجمه)

● نهج البلاغة (ترجمه) / حدیث / عربی، فارسی nahj-ol balāqa (t.) الهی اردبیلی، حسین بن عبدالحق، 870 - 950 ؟ قمری elāhī ardabīlī, hoseyn ebn-e ‘abd-ol-haqq (1466 - 1544) وابسته به: نهج البلاغة؛ شریف الرضی، محمد بن حسین (359-406ق) اهدا به: محمد مرتضی بن جلال الدین احمد الشهیر بصفار مشهدی طوسی تاریخ تألیف: 15 محرم 912ق به نثر و نظم، با ترجمه لفظی جز «منهج الفصاحه» او است که در 930ق (= آخر الزمان) نگاشته شده است. آغاز: بسمله. حمد و سپاس بیقیاس بدیع الاساسی که سخنوران میدان نهج بلاغت و فصاحت ... و نکته دانان سخنان با براعت ... اما بعد چنین گوید ... حسین بن عبدالحق الالهی الاردبیلی ... توفیق الهی ... گشته شرحی املا کرده بود بزبان فارسی بر کتاب نهج البلاغة ... انجام: فردا که ز قید تن شود روح خلاص ×× یابم به بهشت هر چه خواهد دل من تم الکلام الشریف چاپ: دارالخلافه طهران، سنگی، 1355 (افست از روی چاپ اصفهان: مطبعه گلبهار 1354)، رحلی، 408ص، (در زیر سطور) [فهرستواره منزوی 390/6] شروح و حواشی: 1- کنایات و استعارات شرح نهج البلاغه (ترجمه و شرح)؛ الهی اردبیلی، حسین بن عبدالحق (870-950ق)