نور وحدت

● نور وحدت = حقیقت وحدت = وحدت وجود / عرفان و تصوف / فارسی nūr-e vahdat = haqīqat-e vahdat = vahdat-e vojūd خواجه حورا، عبدالله، ق 11 قمری xāje hūrā, ‘abd-ol-lāh (- 17c) تاریخ تألیف: جمعه 3 ربیع الاول 1053ق رساله‌ای است عرفانی در وحدت وجود و سیر و سلوک. مؤلف با نثری روان به موضوعاتی همچون اصل وحدت در کثرت، از وحدت به کثرت آوردن، رفع حجاب غیر، مرتبه ظهور، فنا، مراقبت، ناسوت و ملکوت، جبروت و لاهوت و مطالب دیگر پرداخته است، با عناوین «ای سید، ای سید». در برخی نسخه‌ها و فهرست‌ها از چراغ دهلی، خواجه نصیرالدین محمود (- 757ق) و در چند جا از خواجه محمد معروف به خواجه خورد و در برخی از خواجه باقی باللهسمرقندی (- 1012ق) دانسته شده است. مؤلف از مشایخ سلسله نقشبندی ماوراء النهر(گویا) در نیمه قرن دهم بوده است. در مقدمه رساله آمده که در شب جمعه سوم شهر ربیع الاول 1053ق در مجلس ولیمه‌ایکه بر سر خاک بهاء الدین نقشبند بر پا بوده است و نقشبندیه آنرا عرس می‌گویند تألیف این رساله آغاز کرده است. آغاز: این رساله نور وحدت من تصنیفات حضرت قدوة المحققین زبدة العارفین ... الحمد لله که حقیقت از آفتاب روشنتر است و جمال وحدت از مراتب کثرت بهمه حال در نظر. ای سید از حقیقت تو بسوی تو راهی است انجام: و تا حقیقت وحدت کما ینبغی بر وی جلوه گر شود و بگفت و گوی زیادی اکتفا واقع نشود و الله مطلق و محمد صلی الله علیه و آله بر حق الحمدلله اولاً و آخراً و ظاهراً و باطناً و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین چاپ: هند، دهلی، محبوب المطابع، 1308ق، به اهتمام منشی محمد محبوب علی به اشارت حافظ عبد الاحد صاحب مالک مطبع مجتبایی؛ درهامش «عوارف المعارف» به سال 1283 و 1318 به چاپ رسیده؛ [تهران]، سنگی، 1283، جیبی [مشترک پاکستان 2083/3 (18 نسخه) از باقی بالله؛ نسخه‌های منزوی 1472/2 از عبدالله حورا؛ فهرستواره منزوی ج8، ص1053-1054؛ دنا، ج10، ص853-8554؛ میراث مشترک ایران و هند: 2-100]