نور المشرقین

● نور المشرقین / شعر / فارسی nūr-ol mašreqayn بهشتی هروی، عبدالله، ق 11 قمری beheštī heravī, ‘abd-ol-lāh (- 17c) مثنوی عرفانی نزدیک به 1800 بیت در پاسخ «تحفة العراقین» خاقانی. او پس از نعت خدا و ستایششاه عباس گفته است که من چون تحفه را خواندم آن را درست ندیدم و اینک من هفت اقلیم را وصف می‌کنم. آن‌گاه توصیف می‌کند کعبه و مدینه و گورستان بقیع را و می‌پردازد به مناقب و معجزات امامان و سپس یاد می‌کند از صفت: هرات، مشهد مقدس، قصبه نیشابور، سبزوار، سمنان، طهران، قم، صفاهان، دولت خانه پادشاهی، قیصریه، قهوه خانه، حمام، بازار اصفهان، چهار باغ، زنده رود، همدان، سبب عزیمت به هندوستان، قصبه سبزوار، ولایت فراه، قلعه بست، قندهای و سوانحی که روی داده بوده است، بلاد هندوستان، خاتمه در وصف کشمیر است. [الذریعة 148/9؛ فرهنگ سخنوران 93؛ نسخه‌های منزوی 4054]