نور علی نور

● نور علی نور / عرفان و تصوف، شعر / فارسی nūr-un ‘alā nūr جمالی اردستانی، جمال الدین محمد، 814- 883؟قمری jamālī ardestānī, jamāl-od-dīn mohammad (1412-1479) مثنوی است در 374 بیت آمیخته به نثر که آن را بعد از 882ق و بعد از اثر دیگر خود «ناظر و منظور» تألیف کرده، زیرا در ایناثر خواننده را به آن ارجاع می‌دهد. مهمترین مبحث این رساله طرح سیر نور حضرت محمد (ص) از آغاز خلقت تا روزگار مؤلف است که در تفسیر «نور علی نور»، نور نخستین را پیامبر و نبوت او دانسته و نور دوم را نور ولایت علی (ع) دانسته و در این راستا از آیات و روایات فراوان بهره گرفته است. رابطه نور با بلا، ملامت، محبت و عقل از دیگر مواردی است که در آن با روش عرفانی مورد بحث قرار گرفته و چند داستان نیز دستمایه بخش‌های دیگر این رساله است. آغاز: بسمله. قال النبی اول ما خلق الله نوری صدق رسول الله و صدق اصحابه المشتاقین و الحمد لله رب العالمین. مصطفی هور نور مشهور است ×× علی بو العلی علی نور است / مهر این مهر و ماه ایمان است ×× مهر ایمان ز مهر ایشان است ... انجام: خاموش شوم که مستمع پیدا نیست ×× کس پیرو سیر روح بی مأوا نیست / خلق دو جهان به رسن و عادت مشغول ×× کس حاضر وقت یار بی همتا نیست. چاپ: تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1389ش، تصحیح امیر سروری، رسائل پیر جمال اردستانی، دفتر دوم، صص 317- 336 [فهرستواره منزوی 1052/8]