النوادر

کتابی است کهن در نوادر که تلاش برای شناسایی آن بی نتیجه ماند. از آنجا که مؤلف بی‌واسطه از ابوعبدالله محمد فاروقی (- 564) نقل می‌کند و نسخه مورخ 504 است، باید این اثر از اواخر قرن 5 یا اوایل قرن 6 باشد. نویسنده به تشریح خصایل نیک و زشت آدمی پرداخته و نوادری به نظم و نثر را به مناسب جای داده است و هر باب دارای خطبه‌ای است جداگانه. وی در اوایل کتاب، خود را چنین توصیف می‌کند: «و ان سیادة الاقوام فاعلم لها صعداء مطلبها طویل و انا اضمن هذا الکتاب ما جاء من الآثار و الاخبار و الاشعار فی علو الهمه و حمل المغارم ... و ما شاکل هذه المعانی و قاربها اذ کان ما عداه قد أتی فی اماکنه مستمداً من الله سبحانه». نسخه مورد سخن بخش‌هایی است پراکنده از اصل کتاب و آنچه در نسخه موجود عبارت است از: پاره‌ای از باب سوم (نوادر فی الفخر - نوادر فی ریاسة العلم)؛ الباب الرابع: فی محاسن الاخلاق و مساویها؛ پاره‌ای از باب پنجم. باب سیزدهم - باب چهاردهم (فی المشوره و الرأی).