الاعتذار

● الاعتذار = شکوائیه / نامه نگاری / عربی al-i‘tiḏār = šekvā’īye فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، 1006-1091 قمری feyz-e kāšānī, mohammad ebn-e šāh morteza (1598-1680) تاریخ تألیف: ذیحجه 1067ق؛ محل تألیف: اصفهان این رساله، نامه‌ای است که فیض در سال 1067 در پاسخ به یکی از علمای مازندرانی مقیم مشهد نگاشته است. آن سید عالم از فیض خواسته بود که نزد شاه صفوی وساطت کند تا کرسی امامت جمعه جامع مشهد به وی واگذار شود تا به این وسیله، مقرری او افزایش یابد و مشکلاتش از میان برداشته شود. فیض درخواست او را با گذری درباره زندگی و بیان وضعیت روحی خویش، رد می‌کند. رساله فوق از جهت شناخت دیدگاه‌های فیض درباره اوضاع اجتماعی عصرش و بررسی زندگینامه‌اش قابل توجه و تعمق است. (احمد منزوی) آغاز: بسمله الحمدلله الذی نور قلوبنا بنور ظلمات الفتن.. اما بعد فقد وصل الی مکتوبک المتضمن لشرح بعض احوالک و استعانتک ایای فی تحصیل بعض آمالک فقرأته و فهمت ما فیه و كان من جملة ما فيه التماسك منى ان استاذن حضرة السلطان انارالله برهانه فی ان يفوض امامة صلوة الجمعه في جامع المشهد الرضوى (ع) اليك و ان يمنع من امامه من اراد التقدم فيها عليك انجام: انما اشكو بثى و حزنى الى الله ربنا افتح بيننا و بين قومنا بالحق و انت خير الفاتحين. [فهرست مصنفات نسخه خطی شماره 3409/4 و نسخه شماره 3262/2 و مقدمه المحجه البيضاء؛ الذریعه 223: 2؛ دنا 2/2 (5 نسخه)]