نگارستان چین

● نگارستان چین / شعر / فارسی negārestān-e čīn بخارائی سرهندی، احمد، ق 12 قمری boxārāī sarhandī, ahmad(- 18c) مثنویی‌ست نزدیک به 205 بیت است در داستان رفتن حضرت امام حسن علیه السلام به طی الارض به چین و زنده شدن دو عاشق و معشوق به دعای آنحضرت. دختر پادشاه چین و پسر وزیرش عاشق یکدیگر شدند، چون شاه این بشنید به کشتن پسر دستور داد، دختر جنازه پسر را از دخوه (گور) برآورد و در کاخ پنهان کرد، پادشاه از این کار برآشفت و دختر را نیز کشت، ولی از کرده خود پشیمان شد و به مدینه نامه‌ای نوشت، حضرت امام حسن علیه السلام به چین رفت و آن دو جوان را زنده کرد، و پس از اسلام همه اهالی آن سرزمین، حضرت بشارت داد که از این دو، فرزندی به وجود می‌آید که تاجدار چین خواهد بود.(سید احمد اشکوری) آغاز: نگارستان طراز خوش بیانی ×× سخن صورتگر چین معانی / برنگ تازه ای این نقش چین ریخت ×× بصورت جان معنا این چنین ریخت انجام: چو دست جامه اعجاز خود را ×× برآورد از صدف این گوهر راز / ز کلک مانی سحر آفرینش ×× خطاب آمد «نگارستان چینش» [الذریعه 326/19؛ نسخه‌های منزوی 3283/4، که نادرست حماسه دینی دانسته شده؛ مشترک پاکستان، 949/7]