نقش بدیع

● نقش بدیع / شعر / فارسی naqš-e badī‘ غزالی مشهدی، 936 - 980 ؟ قمری qazālī mašhadī (1530 - 1573) مثنوی عرفانی است که شاعر آنرا در برابر «مخزن الاسرار» نظامی سروده است. در آن از علیقلی خان ملقب به خان زمان از امیران دربار اکبرشاه (963-1014ق) ستایش کرده، و می‌گویند دربرابر هر بیت یک دینار طلا از او گرفته است. آغاز: المنة لله که زنیستی رستم ×× از تنگدلی و تنگدستی رستم / یعنی که غنی شدم به معشوق ازل ×× وز ننگ خودی و خود پرستی رستم. انسان را در طریق بندگی و شناخت جای هیچ حجابی بزرگتر از هستی نیست و هیچ سدی عظیم تر از خودی ... بسم الله الرحمن الرحیم ×× نقش بدیع است ز کلک قدیم / عقل چه داند که کلام خدا ×× چون نشد اول به الف ابتدا [نسخه‌های منزوی 3282/4؛ الذریعه 9: 789؛ فرهنگ سخنوران: 419؛ دنا ج 10، ص 792-793 (17 نسخه)؛ مشترک پاکستان ج 7، ص 682]