نفائس اللغات

● نفائس اللغات / لغت / فارسی nafā'es-ol loqāt بلگرامی، اوحدالدین belegrāmī, awhad-od-dīn تاریخ تألیف: 7 رجب 1253ق فرهنگ مفصل فارسی است که در روزگار محمدعلی پادشاه نگاشته است. مؤلف در این فرهنگ زبان اردوی هندوستانی را که مرکب از فارسی و عربی و هندی و برخی از زبان‌های ترکی است، اصل لغت قرار داده و معنی عربی و فارسی آن رابیان نموده و در مواردی که هردو به هم نرسیده بر یکی اکتفا کرده و لغاتی که عربی و فارسی آن نبود به ناچار از آن اعراض نموده و جاها را به حکم ضرورت لغت مردم قصبات هم آورده است.(صدرائی خوئی) آغاز: مفتاح سخن حمد جناب پروردگار است و چراغ هدایت نعت حضرت احمد مختار است ... چاپ: مشار فارسی، ج5، ص5257؛ هند، مصطفایی محمد مصطفی خان، 1281ق، به اهتمام محمد عبدالرحمان خان و به همت و حسن انتظام محمد عبدالواحد؛ چاپ نولکشور لکهنو، در 1301 (1884)؛ لکهنو، سنگی، 1301ق/1884م، وزیری بزرگ، 636+6ص؛ هند، کانپور، نولکشور کانپور، 1969، به اهتمام حسن انتظام مولوی محمد اسماعیل به حکم منشی نول کشور. [میراث مشترک ایران و هند: 2-10 و 81]