نصیحة السالکین

● نصیحة السالکین / عرفان و تصوف / فارسی nasīhat-os sālekīn خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، - 949 قمری xājegī kāsānī, ahmad ebn-e jalāl-od-dīn(- 1543) پند و اندرزهای صوفیانه است با عناوین «ای طالب صادق» و «نصیحت» به نثر و نظم که نام مؤلف در دیباجه این رساله دیده می‌شود. در تاریخ نظم و نثر فارسی «رسالة النصیحه» از خواجگی کاشانی یاد شده که گویا همین است.رساله مختصری است درنصیحت اهل سیر وسلوک واین‌که دراین راه باید استاد وشیخی داشته باشند چرا که «به حکم من لم یکن له شیخ فشیخه الشیطان». آغاز: حمد بی حد و ثنای بی عد خدایی را که از کمال فضل و عنایت مشت خاک را به سعادت محبت خویش مشرف گردانید ... بعد از حمد خدا و درود رسول مجتبی وصیت این ضعیف کم بضاعت و کمترین از خادمان احمد بن مولانا جلال الدین الکاشانی ... به نسبت طالبان طریق آن که بعد از پیدا شدن درد طلب در د دلهای ایشان انجام: به تحقیق ویقین بدانی که سالک طریق تا اینچنین احتیاط درسلوک ورفتار خود نکند هیچ گونه ترقی درمدارج قرب ممکن نیست که تواند کرد که بیت: قرب نی بالا نه پایین رفتن است×× قرب حق از قید هستی رستن است / اتصالی بی تکیف بی قیاس×× هست رب الناس را با جان ناس [فهرستواره منزوی 665/6]