نخل سیب

● نخل سیب / شعر / فارسی naxl-e sīb بخارائی سرهندی، احمد، قرن 12 قمری boxārāīī sarhandī,ahmad(- 18c) در این مثنوی که یکصد و شصت و هشت بیت است، داستان جوانی عفیف و دینداری بازگو می‌شود که با باغبانی دارای درخت‌های سیب است، آشنا می‌شود و او را به ازدواج دخترش که دارای عیوب چندی است نوید می‌دهد ولی پس از ازدواج دختر را در کمال برازندگی می‌بیند و معنی رمزی عیوبی که بر شمرده در می‌یابد. (سید احمد اشکوری) آغاز: بیا ساقی بیا ای مایه ناز×× بیا ای چشم ساغر بر رخت باز / بیا ای من فدای چشم مستت ×× چه جام باده چشم من بدستت [دانشگاه 553/16 «نخل و سیب» بی نام سراینده، همراه «چاه وصال» پیشگفته از همو؛ ذریعه 474/9]