النجدیات

● النجدیات / شعر / عربی an-najdīyyāt ابیوردی، محمد بن احمد، - 557 قمری abīvardī, mohammad ebn-e ahmad(- 1163) هزار بیت است در نسب که به درخواست دو شاگرد خود ابوحنش هذیم علیمی کلبی و ابوالمغوار سعد کنانی مصری سروده و در آن از ابوعبدالرحمن خلیل بن احمد بصری عروضی نحوی متأثر شده است. آن دو شاگرد این شعرها را نجدیات نامیده و نخستین بار برای راویان نشر کرده‌اند (دیباچه).(دانش پژوه) آغاز: بسمله. ان احق ما تصرف اليه الهمم، و تنتهز فيه فرض الامكان و تغتنم، حمدالله سبحانه على ما يتناصر من نعم مزهرة الرياض ... خلیل أن الحب ما تعرفانه×× فلا تنكر ان الحنين من الوجد انجام: بحيث تناجی جباه الورى من الارض ما صافحته تعالى هذا ما سبق به الوعد، یا هذیم و یا سعد ... و فی القوم حتى تعرفنی عند وزنهم اذا رفع الميزان كيف اميل. تم كتاب النجديات، بعون الملك الوهاب. [معجم سرکیس 362/1؛ معجم المؤلفين 314/8؛ بروکلمان، ذیل 447/1] شرح و حواشی: 1- شرح النجدیات