نجاتیه

● نجاتیه / فقه / فارسی nejātīyye تاریخ تألیف: 952ق منظومه‌ای است در اصول و فروع دین که در زمان شاه تهماسب اول [در این نسخه، به جای نام «تهماسب» نام «شاه عباس» نوشته شده است؛ ولی تاریخ نظم این رساله (952ق) با زمان سلطنت «تهماسب» سازگار است و نسخه «کتابخانه گنج بخش» نیز به نام «تهماسب» ثبت شده است] سروده شده است، ناظم نام منظومه را در این بیت آورده: «شد نجاتیه نام بهر نجات ×× و الهی گفت بر نبی صلوات» و بنا به تاریخ بیت پایانی: «سال و تاریخ او بود پیدا×× از نجات جزای هر دو سرا»، تاریخ نظم آن، سال 952ق می‌باشد. در فهرست مشترک نسخه‌های خطی فارسی پاکستان، این رساله بر اساس فهرست کتابهای چاپی فارسی (مشار) به «ابومحمد، بایزید بن عنایت الله» نسبت داده شده که نادرست است؛ زیرا رساله نجاتیه یاد شده در فهرست کتاب‌های چاپی، نثر است و نه نظم و موضوع آن، چنان‌که در همان مأخذ، یاد شده، توبه نصوح و احکام غیبت است. [مشترک پاکستان 688/7؛ فهرست گنج بخش 1843/3]