نامه‌ها (6)

● نامه‌ها (6) = نامه به صاحب سعید مجدالدین محمد بن عبیدالله / نامه‌نگاری، اخلاق / فارسی nāme-hā = nāme be sāheb sa‘īd majd-od-dīn mohammad ebn-e ‘obeyd-ol-lāh بابا افضل کاشانی، محمد بن حسین، - 667 ؟ قمری bābā afzal-e kāšānī, mohammad ebn-e hoseyn(- 1269) بابا افضل کاشانی این نامه را در پاسخ نامه مجدالدین محمد بن عبیدالله نگاشته و به سؤال او پاسخ داده است. پیداست که موضوع نامه مجدالدین محمد اشارت شده به پاره‌ای از عبارات و الفاظ کاشانی است در آغاز نامه خود. بابا افضل در این نامه جوابیه چنین می‌گوید: «کرم صاحبی او را گستاخ کرد و دلیری داد به فرمان که تا چیزی نویسد مشتمل بر چند سخن که در دیباجه سخن و مبادی کتابات و مخاطبات و رسائل لایق و شایسته بود و دعاگوی هم در آن لحظه نیک فهم نکرد غرض آن اشارت را تا هم بر لفظ صاحبی رفت که مقصود ازین نامه رسوم و آئین رسائل است که تا این عنات ناگفته و نانوشته نگذاشته اند و در آن کتب ساخته اند اهل انشاء و دیگر فضلا ... و دبیران گذشته آن مهم را کفایت کرده‌اند. غرض الفاظی چند است که مگر رأی صاحبی را اتفاق مطالعت آن افتاده است و در خدمتی و دعائی که در آن حضرت عرض دادی». از این نامه به دست می‌آید که بابا افضل در این هنگام به شصت سالگی رسیده بود: «دانای نهان و آشکارا آگاه و داناست که این بنده ناتوان شصت سال است تا در ظلمات حات خود با دیه‌های عقبات را می‌سپرد و منزل‌ها می‌شمرد و سرچشمه زندگانی خود را می‌جوید».(عبدالحسین حائری) آغاز: صباح و مساء مجلس عالی صاحبی صدری کبیری عالمی مویدی معظمی تاج الوزرائی صدر الصدوری ملجأ الاکابر و الاماثلی انجام: جان از خرد شاد، دل از هر بند آزاد، و سیرتت مکارم اخلاق را بنیاد. و السلام علی اهل السلام، و الصلاة علی خاتم الانبیاء و آله الکرام، و حسبنا الله وحده و نعم المعین. چاپ: در مصنفات افضل الدین محمد مرقی کاشانی، به تصحیح مجتبی مینوی و یحیی مهدوی (تهران، خوارزمی: 1366 (چاپ دوم) (ص 692-699) [نسخه‌های منزوی 1: 171]