الناسخ و المنسوخ

● الناسخ و المنسوخ / علوم قرآن / عربی an-nāsix wa-l mansūx عتایقی، عبدالرحمن بن محمد، 699 - 790؟ قمری ‘atāyeqī, ‘abd-or-rahmān ebn-e mohammad (1300-1389) تاریخ تألیف: 760ق رساله‌ای است درباره آیات منسوخه قرآن و تعیین آنها مصنف رساله مدعی است که در 63 سوره قرآن آیات منسوخه موجود است و یکایک آنها را با آیات ناسخه آن ذکر کرده است علاوه بر این مدعی است دو قسم دیگر نسخ در آیات قرآن واقع شده است یکی رفع خطوط آیه به علاوه نسخ حکمی که مضمون آن آیه بوده دیگر رفع خط و ابقاء حکم آن است و مدرک این دعوی را دو حکایت دانسته و آورده است. (عبدالحسین حائری) عبدالهادی فضلی در مقدمه تصحیح این رساله (ص9) می‌نویسد: «ان العتائقى فی کتابه هذا متأثر الى حد بکتاب الناسخ و المنسوخ لابن سلامة (-410هـ) فی المنهج و التبویب و المادة و التعبير أحياناً و ذلك لأنه جمع الا ما خالف فيه رأياً و اجتهاداً». آغاز: بسمله. و به نستعین و قل رب زدنى علما الحمد لله مکافاة لافضاله و صلواته علی محمد و آله و بعد فهذه رسالة فی علم الناسخ و المنسوخ فان ذلك اول ما يجب ان يبدأ به من علوم القرآن ... انجام: «سورة النصر الى آخر القرآن ليس فيها ناسخ و لا منسوخ. فهذا ما اردنا ذكرها چاپ: نجف، مطبعة الآداب، محقق عبدالهادی الفضیلی، چاپ اول، 86ص، 1389ق. [الذريعة 11/24 و 12؛ اعیان الشيعة 465/7؛ دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، مدخل کتابشناسی ناسخ و منسوخ 1852/2-1862؛ دائرةالمعارف بزرگ اسلامی 210/4-211؛ مقدمه عبدالهادی فضلی بر تصحیح الناسخ و المنسوخ ابن العتائقی]