اصول الفقه

● اصول الفقه = مسائل الاصول / اصول فقه / عربی uṣūl-ul-fiqh همدانی شیخی، محمد باقر بن محمد جعفر، 1239-1319 قمری hamadānī šayxī, mohammad bāqer ebn-e mohammad ja‘far (1824-1902) تاریخ تألیف: 27 شعبان 1276ق کتابی اصولی که مؤلف در توضیح آن می‌گوید: «من از اصول اهل البیت نقل می‌کنم و با اصولی که از غیر آنان باشد مرا کاری نیست»، مشتمل بر پنج «باب»: 1. فیما یتعلق بهذا العلم من صفات الله و اسمائه التی هی مبادی الاستدلال (در شش فصل)؛ 2. فی ما یتعلق بهذا العلم من صفات النبی و خصائصه (ص) (در سه فصل)؛ 3. فیما یتعلق باصولنا من صفات الامام (ع) و خصائصه (در سه فصل)؛ 4. صفات العلماء التی تتعلق بهذا العلم و الذی یجوز اخذ العلم عنه و الذی لایجوز (در یک مقدمه و دو فصل)؛ 5. الادلة الاربعة الکتاب و السنة و دلیل العقل و الاجماع (در چهار مقصد). آغاز: (پس از خطبه مختصر): و بعد هذه کلمات شریفة اکتبها تذکرة لنفسی الناسیة فی اصول الفقه ... بحیث لا یتطرق فیها شبهات المشبهین و ایرادات الموردین و یتفرع علیها فروع الدین علی طریق العلم و الیقین خالیة عن الاراء التی یرض بها الائمه الطاهرون علیهم صلوات المصلین حیث نهوا عنها فی الشرع المبین عاریة عن الشک و الظن و التخمین لانی عزمت ان لا اکتب الا ما ورد عن الائمه الطیبین. انجام: و ان اخذ بالنادر اخذ بما لا نکیر فهذا ما اردت ایراده من مسائل الاصول.