مهر و ماه

● مهر و ماه / عرفان و تصوف، شعر / فارسی mehr va māh حسینی قزوینی، حسین بن محمد حسن، 1184 - 1249 قمری hoseynī qazvīnī, hoseyn ebn-e mohammad hasan (1771 - 1834) منظومه عرفانی و سومین مثنوی از مثنوی‌های پنج‌گانه اوست. مؤلف از سرایندگان شیرین سخن در قرن سیزدهم هجری است و پنج مثنوی عرفانی به نام «پنج گنج» سروده که به نام‌های الهی نامه، اشترنامه، مهر و ماه، وامق و عذرا وصف الحال موسوم هستند. تخلص شاعر در این مثنوی «حسینی» است. آغاز: خداوندا دلی ده سوز در سوز××به طور عشقبازی آتش افروز / بمن بنما ره میخانه عشق ×× می و وصلم ده از پیمانه عشق انجام: نبیند جز خدا را مالک الملک ×× چه در بر و چه در بحر و چه در فلک / که بیند چشم حق بین جان حق دان ×× خدای خویش هر آنی کما کان چاپ: شیراز، 1324 [الذریعة 257/7؛ فهرست مشار 1534]