مهر قلوب

● مهر قلوب / شعر / فارسی mehr-e qolūb جمالی اردستانی، جمال الدین محمد، 814 - 883؟ قمری jamālī ardestānī, jamāl-od-dīn mohammad (1412 - 1479) مثنوی است در 372 بیت که محتملاً بعد از 868ق سروده و در رساله «مصباح الارواح» خود از آن نام نبرده است و باید آن را پس از این رساله پدید آورده باشد. او در این مثنوی با الهام از داستان ابراهیم نبی که شامل نجات وی از آتش، ازدواجش با ساره و هاجر، کوچ دادن هاجر و اسماعیل به مکه و پدید آمدن زمزم و شهر مکه، و همچنین داستان ملاقات ابراهیم با پیری در مکه است، به طرح نظرات عرفانی خود پرداخته است. آغاز: می‌کشد هر روز تیغی آفتاب × تا برد در پرده خود ماهتاب / می‌کشد هر روز تیغی آفتاب × تا بماند حسن ذاتش در نقاب انجام: ای جمالی شرح این مهر قلوب × رو نهان کن خوش در آن پرده غیوب / تا که معنی غالب آید بر کلام × پیش چشم حرف بینان و السلام چاپ: تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1389ش، تصحیح امیر سروری، رسائل پیر جمال اردستانی، دفتر دوم، صص 257- 275 [فهرستواره منزوی 1006/8]