مهرافروز

● مهرافروز / شعر / فارسی mehr-afrūz جمالی اردستانی، جمال الدین محمد، 814 - 883 ؟ قمری jamālī ardestānī, jamāl-od-dīn mohammad (1412 - 1479) تاریخ تألیف: بعد از رجب 868ق یکی از گفتارهای عرفانی اوست به نظم در 517 بیت و آمیخته به نثر که بعد از رجب 868ق ساخته زیرا او در این رساله به دو اثر دیگر خود «احکام المحبین» و «نهایة الحکمة» ارجاع می‌دهد که در تاریخ مذکور به پایان رسیده‌اند. او در این رساله همانند دیگر رساله‌های خود داستان‌هایی را دستمایه رساله خود کرده و با تشریح و تفسیر آن طبق مشرب عرفانی و طریقتی خود، عقاید صوفیانه خود را تبیین می‌کند که البته در ضمن آن اشاراتی تاریخی نیز در آن دیده می‌شود. آغاز: ای عزیز بدانکه نبوت و قدرت از حضرت محمد مصطفی راضی اند به جهت بندگی و فقر که داشت ولایت و هیبت و فتوت از حضرت علی مرتضی (ع) راضی اند به جهت تقوی و علم با عمل که داشت ... به محبت درآی و شو تسلیم × تا که همت کند تو را تعلیم / تا شوی قادر و حکیم صفت × تا سلامت بماند آب و گلت ... انجام: چون نسیم صبح و باران بهار ×× ... / تا شود خوشنود انعام حبیب ×× چون شود مشهور افهام غریب چاپ: تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1389ش، تصحیح امیر سروری، رسائل پیر جمال اردستانی، دفتر دوم، صص 433- 460 [فهرستواره منزوی 1006/8]