مهدیه

● مهدیه / عرفان و تصوف / فارسی mahdīye نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟ - 834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330 - 1431) اخباری که مربوط به حضرت مهدی (امام دوازدهم شیعه امامیه) می‌باشد در این رساله به شیوه عرفانی به نظم و نثر گزارش شده است. آغاز: الحمدلله و الصلوة على رسول الله عن ابی سعید الخدری رضی الله عنه قال ذکر رسول صلى الله علیه و سلم: بلا یصیب هذه الامة حتى لا یجد الرجل ملجأ یلجأ الیه من الظلم ... بشارة باد یارانرا که آن صاحب قران آمد ... انجام: آخر ز زمین برآید آتش ×× سوزد تر و خشک مردمان خوش / اینست علامت قیامت ×× فرمود رسول حق بامت. چاپ: این رساله در ضمن رساله‌های حضرت سید نورالدین شاه نعمت الله ولی جلد اول صص 76-83 به سال 1355ش در تهران به چاپ رسیده است؛ در مجلد چهارم، مجموعه رسائل او، چاپ دکتر نوربخش، ص 89 بوسیله خانقاه نعمت اللهی چاپ شده [فهرستواره منزوی 105/8]