مونس الفقرا

● مونس الفقرا = چهل مقام / عرفان و تصوف / فارسی mūnes-ol foqarā = čehel maqām گفتاری است در چهل«مقام» درویشان، نثر آمیخته به نظم، در چهل «فصل»: 1. امام جعفر صادق فرموده است چون درویش را محنت و نعمت پیش آید، نعمت را با دیگری بدهد و محنت خود اختیار کند؛ 2. امام فرموده درویش باید که حق را به چشم سر بیند در غیر او نظر نکند؛ 3. اما فرمود خلق از حرام توبه کنند درویش باید از حلال؛ 4. در بنیان ارادت درویش باید که رنج مجاهدت و ریاضت را طلب کند و ترک؛ 5. مجاهده خلق را جهد در آن است نیستی را هستی حاصل کند؛ 6. بیان موافقت فقیری؛ 7. بیان صبر درویش؛ 8 ذکر گرسنگی درویش؛ 9. در مخالفت نفس؛ 10. بیان ریاضت ...؛ 40. بیان صفات درویش.در نسخه از نگارنده نام برده نشده است. در نسخه ازبکستان ش 3538/11 (356/11) از بایزید بسطامی (- 34 یا 262ق) و در بلوشه (117/4) ش 2137 از خواجه عبدالله هروی (- 481ق) دانسته شده است. نسخه سوم آن (آکیموشکین، نامگو 579/1) ش 4349 بی نام نگارنده است. [فهرستواره منزوی 709/7«فقرنامه» و 1005 «مونس الفقرا» و 1002 «مونس الابرار»]