آواز پر جبرئیل

● آواز پر جبرئیل /عرفان و تصوف / فارسی āvāz-e par-e jebre’īl سهروردی، یحیی بن حبش، 549؟ - 587 ؟ ق sohravardī, yahyā ebn-e habaš (1154?-1191?) مؤلف پس از حمد خدای بزرگ و درود بر پیغمبر (ص) می‌گوید روزی یکی از نادانان بر بزرگان خرده می‌گرفت و در اثنای کلام خود از خواجه علی فارمدی نام برد و گفت ایها الخلق این مرد گفته که «بیشتر چیزها که حواس تو مشاهده آن می‌کند او از پر جبرئیل است» و این نیست مگر هذیان. من چون سخن این جاهل بشنودم بر آن شدم که این رساله را در تأیید قول خواجه علی فارمدی به رشته تحریر در آورم. پس او در ضمن داستانی حرکت خود را از شکم مادر بیان می‌کند و در طول این سفر مراحلی که گذشته می‌آورد و در عین حال از آواز پر جبرئیل نیز آنچه قابل فهم بوده و مقصودی که فارمدی داشته بیان می‌نماید و در آخر به صحت قول فارمدی می‌رسد. آغاز: بسمله، تقدیس بی نهایت حضرت قیومیت را سزاوارست لا غیر، تسبیح بی قصا را جناب کبریا را شایسته است بی شرکت. انجام: و جماعت پیران از چشم من ناپدید شدند و من در حسرت ایشان انگشت در دندان بماندم و آوخ می‌کردم و زاری بسیار می‌نمودم، سود نداشت. تمام شد قصه آواز پر جبرئیل علیه السلام. چاپ: باهتمام دکتر مهدی بیانی، ضمیمه شماره 12 سال دوم مجله پیام نو، تهران، 1325ش، سربی (پاول کراوس ترجمه فرانسه آن را با مقدمه و توضیحات و حواشی با همکاری هانری کوربن در سال 1935م. در مجله آسیایی فرانسه به طبع رسانیده است.)؛ نیز به تصحیح دکتر سید حسین نصر، در مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد سوم، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی: 1380، چاپ سوم [فهرست نسخه‌های خطی فارسی 1015؛ مشار فارسی 121/1]